Zoeklicht zet verzorgingshuis op stelten

ELSHOUT - Dat een bejaardenhuis helemaal geen suffig oord hoeft te zijn waar de ouden van dagen hun laatste jaren slijten werd afgelopen zaterdagavond bewezen tijdens het blijspel Straf, opgevoerd door toneelvereniging Zoeklicht in een overvol gemeenschapshuis 't Rad in Elshout.
Maar het betrof dan ook niet alleen ouden van dagen, want in de kamer van meneer Anton Velsen bleek dan ook een behoorlijke schat verborgen, de buit van een overval. Daar kwamen allerlei figuren op af.

Coriel van Delft, die Velsen speelde, had het wel heel makkelijk bij het leren van zijn tekst. Hij had vanwege de slechte behandeling in het verzorgingshuis besloten om stommetje te spelen. Maar zijn gezicht sprak boekdelen, Van Delft kreeg daardoor de lachers makkelijk op zijn hand. Mooi was ook de rol van Bianca van Dijk, zij speelde de buurvrouw van Velsen. Alsof ze al jarenlang in een verpleeghuis woont, zo naturel zette ze een senior met geheugenverlies neer. Maar de hersencellen werkten nog prima toen ze lingerie vond, haar libido ontvlamde weer en ze sloot Velsen aan haar borst(en). Hoogtepunt van de avond - ook voor Velsen.

Een hoofdrol was er voor Irma van Dun, het afdelingshoofd dat geen enkele moeite had om een aantal bejaarden preventief te ruimen om zo meer lucht te verschaffen in het krappe budget. Haar fysieke voorkomen en optreden pasten naadloos in de rol van kenau, die het vooral gemunt had op de bejaardenverzorgster Syl, heel naturel gespeeld door Carola Pelders. Taxichauffeur Bert Bezuyen, een rol van Wilco van Delft, heeft een bejaarde aangereden, moet voor straf de heer Velsen verzorgen. Dat zint hem helemaal niet, want de man is incontinent. Die afkeer kwam niet genoeg uit de verf, Van Delft kwam te zachtmoedig over. Zit waarschijnlijk in zijn karakter, dat wel paste bij de verliefdheid die voor Syl toonde.

Van tijd tot tijd kon er worden gelachen. Soms op een moment dat het eigenlijk niet moest was. Want toen de zogenaamde reclasseringsambtenaar, gespeeld door Maria van Loon, haar pistool eindelijk uit haar handtas had gewurmd – Bert Bezuyen had allang kunnen ontsnappen – wees de loop naar beneden. Het deed potsierlijk aan. Maar was wel heel leuk.

Er werd aardig gespeeld, een genoeglijke avond voor het publiek. Om het nog natuurlijker te
maken, is het te overwegen om het ABN te laten schieten en het op z'n Elshouts te brengen.